Ustawa z dnia 3 marca 2005 r. o zmianie ustawy o zmianie imion i nazwisk oraz o zmianie niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 15 listopada 1956 r. o zmianie imion i nazwisk wprowadza się następujące zmiany:

w art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„ 3. Zmiana może dotyczyć również nazwiska rodowego osoby, która pozostaje lub pozostawała w związku małżeńskim. ”;

w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„ 2. Ważne względy zachodzą w szczególności, gdy wnioskodawca: 1) nosi nazwisko: a) ośmieszające albo nielicujące z godnością człowieka, b) o brzmieniu niepolskim, c) posiadające formę imienia, 2) pragnie zmienić swoje nazwisko na nazwisko, którego używa, lub powraca do nazwiska, które zostało zmienione. ”;

art. 3 otrzymuje brzmienie:

„ Art. 3. Wniosek o zmianę nazwiska nie podlega uwzględnieniu, gdy wnioskodawca ubiega się o zmianę nazwiska na nazwisko historyczne, wsławione na polu kultury i nauki, działalności politycznej, społecznej albo wojskowej, chyba że posiada członków rodziny o tym nazwisku lub jest powszechnie znany pod tym nazwiskiem. ”;

w art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„ 2. Po zmianie można mieć co najwyżej dwa imiona. ”;

art. 7 otrzymuje brzmienie:

„ Art. 7. Przepisy art. 2 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) i pkt 2 oraz art. 5 ust. 3 i 4 stosuje się do zmiany imion. ”;

art. 8 otrzymuje brzmienie:

„ Art. 8. W sprawach określonych w ustawie rozstrzyga, w drodze decyzji administracyjnej, kierownik urzędu stanu cywilnego właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego wnioskodawcy, a w przypadku braku takiego miejsca - kierownik urzędu stanu cywilnego właściwy ze względu na ostatnie miejsce pobytu stałego. ”;

w art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„ 2. W stosunku do wnioskodawców zamieszkałych za granicą, właściwość miejscową organów określa się według ostatniego miejsca pobytu stałego tych wnioskodawców w Polsce, a w przypadku braku takiego miejsca organem właściwym jest kierownik urzędu stanu cywilnego m.st. Warszawy. ”;

w art. 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„ 1. W razie wątpliwości pisownię imienia lub nazwiska ustala kierownik urzędu stanu cywilnego na wniosek strony. Ustaleniem pisowni jest wybór jednej z form pisowni imienia lub nazwiska, które zostały zapisane w aktach stanu cywilnego. ”;

w art. 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„ 1. Organ, o którym mowa w art. 8, zawiadamia o zmianie imienia lub nazwiska urzędy stanu cywilnego właściwe ze względu na miejsce sporządzenia aktu urodzenia i małżeństwa wnioskodawcy oraz miejsce sporządzenia aktów urodzeń jego małoletnich dzieci, a ponadto właściwy urząd skarbowy i organ Policji, Wojskową Komendę Uzupełnień i organy ewidencji ludności oraz Krajowy Rejestr Karny. ”;

art. 11a otrzymuje brzmienie:

„ Art. 11a. 1. Określone w ustawie zadania i kompetencje kierownika urzędu stanu cywilnego są zadaniami z zakresu administracji rządowej. 2. Minister właściwy do spraw administracji publicznej sprawuje nadzór nad sprawami objętymi niniejszą ustawą na zasadach określonych w odrębnych przepisach. 3. Wojewodowie sprawują nadzór nad działalnością kierowników urzędów stanu cywilnego w zakresie realizacji obowiązków określonych w ustawie. 4. Wojewoda jest organem odwoławczym od orzeczeń administracyjnych wydanych na podstawie ustawy. ”.

W ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych wprowadza się następujące zmiany:

w art. 14 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„ 3. Zgłoszenia o zmianie imienia lub nazwiska dokonuje kierownik urzędu stanu cywilnego, który wydał decyzję o zmianie. Kierownik urzędu stanu cywilnego, który wydał decyzję o zmianie imienia lub nazwiska, zawiadamia o zmianie organ gminy właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego wnioskodawcy. ”;

w art. 44a w ust. 2 pkt 18 otrzymuje brzmienie:

„ 18) seria i numer aktualnego dowodu osobistego oraz serie i numery poprzednich dowodów osobistych, daty ich wydania i daty ważności oraz oznaczenie organów wydających, ”.

W ustawie z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej w art. 2 w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie:

„ 7) podania i załączniki do podań, czynności urzędowe, zaświadczenia w sprawach o zmianę nazwiska i imienia (imion) oraz w sprawach o ustalenie pisowni imienia i nazwiska osób, którym bezprawnie je zmieniono, a także zstępnych i małżonków tych osób; ”.

W ustawie z dnia 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym uchyla się art. 33.

Sprawy z zakresu zmiany imion i nazwisk wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy podlegają rozpatrzeniu przez właściwego miejscowo kierownika urzędu stanu cywilnego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.