Ustawa z dnia 14 lipca 2000 r. o restrukturyzacji finansowej górnictwa siarki.

Ustawa reguluje zasady i warunki restrukturyzacji finansowej jednostek górnictwa siarki.

Przez jednostki górnictwa siarki, o których mowa w ust. 1, zwane dalej „jednostkami”, rozumie się:

Kopalnie i Zakłady Przetwórcze Siarki „Siarkopol” w Tarnobrzegu;

Kopalnie i Zakłady Chemiczne Siarki „Siarkopol” w Grzybowie;

Kopalnię Siarki „Machów” w Tarnobrzegu;

Kopalnię Siarki „Grzybów” w Rzędowie;

Przedsiębiorstwo Rekultywacji Terenów Górniczych „Jeziórko” w Tarnobrzegu;

Kopalnię Siarki „Basznia” w Baszni.

W okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 sierpnia 2003 r. odracza się spłatę zobowiązań jednostek z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, które, zgodnie z odrębnymi przepisami, są pokrywane ze środków tych jednostek, oraz spłatę zobowiązań z tytułu składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres do dnia 31 grudnia 1998 r.

W okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 sierpnia 2003 r. odracza się spłatę zobowiązań jednostek z tytułu zaległych wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych powstałych do dnia wejścia w życie ustawy.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do jednostek, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3-6.

W okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 sierpnia 2003 r. zwalnia się jednostki, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, od wpłat z zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym na rzecz budżetu państwa, określonych przepisami ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych, w części stanowiącej równowartość umorzonych zobowiązań, jeżeli umorzenie zobowiązań jest związane z postępowaniem układowym, w rozumieniu przepisów prawa o postępowaniu układowym.

Do dnia 31 sierpnia 2003 r. odracza się termin płatności zobowiązań jednostek z tytułu opłat i kar, powstałych do dnia 31 grudnia 1998 r., za:

gospodarcze korzystanie ze środowiska i wprowadzanie w nim zmian, określonych przepisami ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska,

za szczególne korzystanie z wód i urządzeń wodnych, określonych przepisami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne,

w części stanowiącej dochód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

Zobowiązania, o których mowa w art. 2 i art. 3, podlegają spłacie w równych kwartalnych ratach, począwszy od dnia 1 września 2003 r., według następującego harmonogramu:

w 2003 r. - 5 %,

w 2004 r. - 15 %,

w 2005 r. - 15 %,

w 2006 r. - 20 %,

w 2007 r. - 20 %,

w 2008 r. - 25 %

ogólnej kwoty zobowiązania na dzień wejścia w życie ustawy.

Za okres odroczenia i ratalnej spłaty zobowiązań nie pobiera się odsetek i opłat prolongacyjnych.

Odsetki naliczone do dnia wejścia w życie ustawy mogą podlegać umorzeniu na podstawie odrębnych porozumień między stronami, po rozpoczęciu spłaty zobowiązań.

Przychody z tytułu umorzenia odsetek nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Przepisy ust. 1-4 mają zastosowanie do jednostek, które na bieżąco regulują niesporne zobowiązania powstałe po dniu wejścia w życie ustawy, a w odniesieniu do składek potrąconych - zgodnie z odrębnymi przepisami - z przychodów ubezpieczonych, składki te regulują od dnia 1 stycznia 1999 r.

Przepisy ust. 1-4 mają zastosowanie do jednostek, które na bieżąco regulują niesporne zobowiązania powstałe po dniu wejścia w życie ustawy w zakresie dotyczącym należności Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, jeśli wynikają z ostatecznych decyzji.

Zobowiązania z tytułu opłat, o których mowa w art. 3, powstałe przed wejściem w życie ustawy w wyniku działalności likwidowanych zakładów górniczych, podlegają umorzeniu.

Przychody z tytułu umorzenia zobowiązań, o których mowa w ust. 1, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Zwalnia się jednostki likwidujące zakłady górnicze z wpłat z zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym na rzecz budżetu państwa, określonych w ustawie z dnia 31 stycznia 1989 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych, w takiej wysokości, jaka wynika z umorzonych zobowiązań powstałych w wyniku działalności likwidacyjnej tych jednostek.

W jednostkach za koszty uzyskania przychodów, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, uznaje się:

rezerwy tworzone w ciągu roku obrachunkowego w ciężar kosztów na wypłatę świadczeń (nagród) przysługujących na podstawie § 3 ust. 2 i § 22 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1981 r. w sprawie szczególnych przywilejów dla pracowników górnictwa - Karta górnika;

nieumorzoną wartość likwidowanego majątku kopalń, w stosunku do których podjęta została decyzja o całkowitej lub częściowej likwidacji.

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi sprawuje nadzór nad przebiegiem likwidacji zakładów górniczych, w szczególności wyraża akceptację dla programów likwidacji jednostek oraz rocznych planów likwidacji zakładu górniczego, analizuje przedkładane mu roczne sprawozdania z dotychczasowej realizacji likwidacji zakładu górniczego oraz miesięczne rozliczenia otrzymanych rat dotacji.

Na terenach jednostek prowadzi się prace mające na celu:

likwidację zakładów górniczych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze;

rekultywację terenów pogórniczych w rozumieniu przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Wydatki na prace, o których mowa w ust. 2, są finansowane ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w wysokości nieprzekraczającej dotacji określonej na ten cel w rocznym planie finansowym tego Funduszu, stanowiącym załącznik do ustawy budżetowej na dany rok.

Do zobowiązań, o których mowa w art. 2 ust. 1 i ust. 2, nie stosuje się przepisów art. 24 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.