Ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zmianie niektórych ustaw dotyczących zaopatrzenia emerytalnego.

W ustawie z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„ 2. Podstawę wymiaru renty inwalidzkiej ustala się od kwoty stanowiącej podstawę waloryzacji na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Podwyższenie kwot podstawy wymiaru renty inwalidzkiej następuje od miesiąca, w którym jest przeprowadzana waloryzacja. ”,

ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„ 5. Ustalenie wysokości renty następuje przez pomnożenie podwyższonej w myśl ust. 2 podstawy wymiaru przez stawkę wymiaru świadczenia określoną w art. 10. Realizacja podwyżki renty następuje od miesiąca, w którym jest przeprowadzana waloryzacja. ”

W ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela w art. 90 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„ 1. Nauczycielom, którzy w czasie okupacji prowadzili tajne nauczanie, przysługuje dodatek do emerytury lub renty w wysokości 10% przeciętnego wynagrodzenia w kwartale kalendarzowym poprzedzającym termin waloryzacji, jeżeli nie pobierają takiego dodatku z innego tytułu. Zmiana wysokości dodatku następuje od miesiąca, w którym jest przeprowadzana waloryzacja. ”.

W ustawie z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego w art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„ 1. Kombatantom i innym osobom uprawnionym, pobierającym emeryturę lub rentę, przysługuje dodatek, zwany dalej „dodatkiem kombatanckim”, w wysokości 10% przeciętnego wynagrodzenia w kwartale kalendarzowym poprzedzającym termin waloryzacji. Zmiana wysokości dodatku następuje od miesiąca, w którym jest przeprowadzana waloryzacja. ”

W ustawie z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw wprowadza się następujące zmiany:

w art. 7 w ust. 5 w pkt 4 skreśla się wyrazy „przeciętnego wynagrodzenia”;

w art. 15:

ust. 3a otrzymuje brzmienie:

„ 3a. W razie zbiegu okresów opłacania składek na Fundusz Emerytalny Rolników i Fundusz Ubezpieczenia Społecznego Rolników, przypadających od dnia 1 lipca 1977 r., z okresami: 1) innego ubezpieczenia społecznego, nawet jeżeli okresy składkowe i nieskładkowe, ustalone w myśl art. 2-4, nie wymagałyby uzupełnienia w celu nabycia prawa do świadczenia, 2) pobierania emerytury lub renty z ubezpieczenia społecznego - świadczenie ulega zwiększeniu, o którym mowa w ust. 3, za okres opłacania tych składek. ”,

po ust. 3a dodaje się ust. 3b i 3c w brzmieniu:

„ 3b. Zwiększeniu, o którym mowa w ust. 3, za okres opłacania składek na Fundusz Emerytalny Rolników, Fundusz Ubezpieczenia Społecznego Rolników i ubezpieczenie emerytalno-rentowe rolników ulega również świadczenie, nawet jeżeli okresy składkowe i nieskładkowe nie wymagałyby uzupełnienia w celu nabycia tego świadczenia. 3c. Zwiększenie, o którym mowa w ust. 3a i 3b, przyznaje się na wniosek zainteresowanego. ”,

w ust. 5 wyrazy „ust. 1-3a” zastępuje się wyrazami „ust. 1-3b”;

w art. 16 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„ 1. Kwoty najniższych emerytur i rent - bez uwzględnienia dodatków, o których mowa w art. 21 - wynoszą: 1) 39% przeciętnego wynagrodzenia w kwartale kalendarzowym poprzedzającym termin waloryzacji - w przypadku emerytury, renty rodzinnej i renty inwalidzkiej dla inwalidy I lub II grupy, 2) 30% przeciętnego wynagrodzenia w kwartale kalendarzowym poprzedzającym termin waloryzacji - w przypadku renty inwalidzkiej dla inwalidy III grupy. ”;

w art. 17:

w ust. 1 skreśla się wyrazy „zwany dalej wskaźnikiem waloryzacji”,

ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„ 2. Ustalenie wysokości zwaloryzowanej emerytury i renty następuje przez jej obliczenie od kwoty wynoszącej od dnia 1 stycznia 1994 r. 91% przeciętnego wynagrodzenia, a od terminu drugiej waloryzacji w 1994 r. - co najmniej 93% tego wynagrodzenia w kwartale kalendarzowym poprzedzającym termin waloryzacji przy zastosowaniu wskaźnika wysokości świadczenia. ”;

w art. 18 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„ 2. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w terminie do 14 roboczego dnia drugiego miesiąca każdego kwartału, kwotę najniższej emerytury i renty, jeżeli został spełniony warunek do waloryzacji, o którym mowa w art. 17 ust. 1. ”;

w art. 21 w ust. 4 po wyrazach „ust. 1” dodaje się wyrazy „oraz w art. 15 ust. 3-3b”;

w art. 22 w ust. 1 i 2 oraz w art. 34 wyrazy „przeciętnego wynagrodzenia stanowiącego podstawę ostatnio przeprowadzonej waloryzacji” zastępuje się wyrazami „przeciętnego wynagrodzenia w kwartale kalendarzowym poprzedzającym termin waloryzacji”;

w art. 24:

w ust. 3 i 7 wyrazy „kwoty bazowej” zastępuje się wyrazami „przeciętnego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy, ostatnio ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,”

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„ 4. W razie osiągania wynagrodzenia lub dochodu z tytułów, o których mowa w ust. 1 i 2, w kwocie przekraczającej 60% kwoty przeciętnego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy, ostatnio ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, nie wyższej jednak niż 120% tej kwoty, emerytura i renta inwalidzka dla inwalidów I i II grupy ulega zmniejszeniu o kwotę przekroczenia, nie większą niż określona w art. 10 ust. 1 pkt 1, a renta inwalidzka dla inwalidów III grupy - o kwotę przekroczenia, lecz nie więcej niż 75% kwoty określonej w art. 10 ust. 1 pkt 1. ”

W okresie od dnia 1 stycznia 1994 r. do czasu przeprowadzenia pierwszej waloryzacji w 1994 r. najniższe emerytury i renty ustala się od kwoty przeciętnego wynagrodzenia w trzecim kwartale 1993 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.