Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o zmianie niektórych ustaw dotyczących zatrudnienia oraz zaopatrzenia emerytalnego.

W ustawie z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin wprowadza się następujące zmiany:

w art. 11:

w ust. 2 w zdaniu drugim wyraz „pierwszego” zastępuje się wyrazem „trzeciego”,

w ust. 5 w zdaniu drugim skreśla się wyrazy „z wyrównaniem od pierwszego miesiąca tego kwartału”;

w art. 54 w ust. 1 po wyrazach „Inwalidzie wojennemu i wojskowemu” stawia się przecinek oraz dodaje wyrazy „ którego inwalidztwo powstało w związku ze służbą wojskową”.

W ustawie z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin w art. 27:

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zasady wcześniejszego przechodzenia na emeryturę pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki.”,

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, zasady wcześniejszego przechodzenia na emeryturę na warunkach innych niż określone w ustawie oraz określić w takich przypadkach: 1) zasady obniżania emerytury do czasu osiągnięcia wieku emerytalnego określonego w art. 26 pkt 1 proporcjonalnie do liczby miesięcy brakujących do wieku emerytalnego, nie więcej jednak niż 0,25% podstawy wymiaru za każdy miesiąc, 2) zasady zawieszania emerytury na_czas osiągania wynagrodzenia lub dochodu z tytułu wykonywania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej albo pozarolniczej działalności gospodarczej, której wykonywanie podlega obowiązkowi ubezpieczenia społecznego.”

W ustawie z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw wprowadza się następujące zmiany:

w art. 1 skreśla się ust. 3;

w art. 7a w ust. 1 w ostatnim zdaniu wyrazy „świadczeń przewidzianych w art. 8” zastępuje się wyrazami „odprawy przewidzianej w art. 8”;

w art. 8:

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Pracownikowi, z którym został rozwiązany stosunek pracy z przyczyn, o których mowa w art. 1, przysługuje odprawa pieniężna.”,

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Wysokość odprawy nie może przekraczać kwoty 15-krotnego najniższego wynagrodzenia obowiązującego w dniu rozwiązania stosunku pracy, ustalonego przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej na podstawie odrębnych przepisów.”,

w ust. 3:

skreśla się pkt 1,

po pkt 3 dodaje się pkt 4–6 w brzmieniu:

„4) zatrudnionemu w niepełnym wymiarze czasu pracy i otrzymującemu emeryturę lub rentę albo zatrudnionemu w innym zakładzie pracy w pełnym wymiarze czasu pracy lub w kilku zakładach pracy łącznie w pełnym wymiarze czasu pracy, 5) prowadzącemu działalność gospodarczą na własny rachunek, 6) prowadzącemu gospodarstwo rolne o powierzchni użytków rolnych powyżej 5 ha przeliczeniowych albo gospodarstwo stanowiące dział specjalny produkcji rolnej w rozumieniu przepisów podatkowych, z którego wysokość podatku rolnego przekracza wysokość podatku z 5 ha przeliczeniowych.”,

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. W razie zbiegu prawa do odprawy przewidzianej w ust. 1 i jednorazowej odprawy pieniężnej w związku z przejściem na emeryturę lub rentę inwalidzką, pracownikowi przysługuje jedna, korzystniejsza dla niego odprawa.”,

skreśla się ust. 5 i 6;

w art. 17 w zdaniu drugim wyrazy „przysługują świadczenia pieniężne, przewidziane” zastępuje się wyrazami „przysługuje odprawa, przewidziana”, a wyrazy „takich świadczeń” zastępuje się wyrazami „żadnych świadczeń z tego tytułu.”

W ustawie z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu wprowadza się następujące zmiany:

w art. 2:

w ust. 1:

pkt 4 otrzymuje brzmienie:

„4) przeciętnym wynagrodzeniu – oznacza to przeciętne miesięczne wynagrodzenie w poprzednim kwartale od dnia ogłoszenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski””,

skreśla się pkt 5,

w pkt 3 w lit. a) wyrazy „z zastrzeżeniem pkt 13 lit. b) i c)” zastępuje się wyrazami „z wyjątkiem osób wymienionych w pkt 13”,

skreśla się ust. 5;

w art. 10 w ust. 3 skreśla się kropkę i dodaje wyrazy „właściwy terytorialnie dla rejonowego urzędu pracy, przy którym utworzona jest rejonowa rada zatrudnienia.”;

w art. 15:

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Wysokość zasiłku szkoleniowego wynosi 115% zasiłku.”,

skreśla się ust. 2–4 i 6;

w art. 20:

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Wysokość zasiłku wynosi 36% przeciętnego wynagrodzenia, z zastrzeżeniem ust. 11 oraz art. 25 pkt 2.”,

skreśla się ust. 4,

w ust. 5 skreśla się wyrazy „w myśl ust. 4” oraz wyraz „przewidywanego”,

skreśla się ust. 6,

w ust. 7 skreśla się wyrazy„ w wysokości 33% kwoty przewidywanego przeciętnego wynagrodzenia”,

skreśla się ust. 8–10,

w ust. 11 wyrazy „11% przewidywanego” zastępuje się wyrazami „12%”,

dodaje się ust. 14 w brzmieniu:

„14. W przypadkach określonych w art. 2 ust. 2 wysokość zasiłku zmniejsza się o kwotę osiągniętego wynagrodzenia lub dochodu.”;

w art. 22 w ust. 1 w pkt 2 skreśla się wyraz „dwukrotnie”;

w art. 23 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: „2a. Bezrobotny, który nabył prawo do emerytury lub renty, jest obowiązany do zwrotu zasiłku wypłaconego za miesiące, za które otrzymywał emeryturę lub rentę.”;

w art. 25:

skreśla się pkt 1,

w pkt 2:

skreśla się wyrazy „6 i”,

na końcu przecinek zastępuje się średnikiem i dodaje wyrazy „zasiłek podlega waloryzowaniu na zasadach przewidzianych dla świadczeń emerytalno-rentowych”,

skreśla się pkt 3;

w art. 34 w pkt 3 wyrazy „w art. 25 pkt 1” zastępuje się wyrazami „w art. 15 ust. 1”;

w art. 56 w ust. 1:

w pkt 2 skreśla się wyrazy „i art. 25 pkt 1”,

w pkt 7 skreśla się wyrazy „dodatków wyrównawczych i” oraz wyrazy „art. 25 pkt 3 i”,

pkt 18 otrzymuje brzmienie:

„18) kosztów wysyłki wezwań, zawiadomień i przekazywania bezrobotnym należnych świadczeń pieniężnych,”;

w art. 61 w ust. 2 skreśla się wyrazy „albo przewidywanego przeciętnego wynagrodzenia”;

art. 64 otrzymuje brzmienie:

„Art. 64. Do dnia 31 grudnia 1992 r. zadania wynikające z niniejszej ustawy realizują Minister Pracy i Polityki Socjalnej oraz wojewodowie przy pomocy wojewódzkich i rejonowych biur pracy pozostających w ramach rządowej administracji ogólnej. W okresie tym decyzje w sprawach określonych w ustawie dla rejonowych urzędów pracy wydają rejonowe biura pracy. Organem wyższego stopnia w stosunku do rejonowego biura pracy jest wojewoda.”

W ustawie z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw wprowadza się następujące zmiany:

w art. 15:

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. W razie zbiegu okresów opłacania składek na Fundusz Emerytalny Rolników i Fundusz Ubezpieczenia Społecznego Rolników, przypadających od 1 lipca 1977 r., z innym ubezpieczeniem społecznym, świadczenie ulega zwiększeniu, o którym mowa w ust. 3, za okres opłacania tych składek, nawet jeśli okresy składkowe i nieskładkowe, ustalone w myśl art. 2–4, nie wymagałyby uzupełnienia w celu nabycia prawa do świadczenia.”,

w ust. 5 wyrazy „ust. 1–3” zastępuje się wyrazami „ust. 1–3a”;

w art. 17 w ust. 1 liczbę „105%” zastępuje się liczbą „110%”;

w art. 18 w ust. 2 liczbę „105%” zastępuje się liczbą „110%”;

w art. 20 w ust. 1 skreśla się wyraz „zaliczkowo”;

w art. 24:

w ust. 3 skreśla się pkt 1 i oznaczenie pkt 2,

dodaje się nowy ust. 5 w brzmieniu:

„5. Przepisów ust. 1–4 nie stosuje się do rent z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.”,

w dotychczasowym ust. 5 wyrazy „ust. 3 pkt 2 i ust. 4” zastępuje się wyrazami „ust. 3 i 4”,

dotychczasowe ust. 5 i 6 otrzymują oznaczenie ust. 6 i 7;

w art. 32 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Jeżeli kwota świadczenia ustalona w myśl art. 28–30 nie przekraczałaby kwoty 1 000 000 zł miesięcznie i byłaby niższa od kwoty wypłaconego świadczenia, świadczenie wypłaca się w kwocie dotychczasowej, nie wyższej jednak niż 1 000 000 zł miesięcznie, do czasu, gdy jego wysokość, ustalona w myśl art. 28–30, w wyniku waloryzacji przekroczy tę kwotę.”;

po art. 43 dodaje się art. 43¹ w brzmieniu:

„Art. 43¹. Kwoty najniższej emerytury i renty, kwoty dodatku pielęgnacyjnego, dla sieroty zupełnej, za tajne nauczanie, kombatanckiego oraz kwoty zasiłku pogrzebowego – określone niniejszą ustawą w odpowiednim procencie przeciętnego wynagrodzenia stanowiącego podstawę ostatnio przeprowadzonej waloryzacji – ustala się z zaokrągleniem do pełnej setki złotych.”;

w art. 44 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) dodatek pielęgnacyjny i dodatek dla sieroty zupełnej wynoszą 178 500 zł miesięcznie,”.

Kwota podstawy wymiaru renty inwalidzkiej i renty rodzinnej przysługującej na podstawie przepisów o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin po dniu 31 grudnia 1991 r. nie może być niższa od kwoty określonej w art. 44 ustawy wymienionej w art. 5 niniejszej ustawy.

Pierwsza waloryzacja emerytur i rent w 1992 r. może nastąpić nie wcześniej niż w kwietniu 1992 r.

Do stosunków pracy, które zostały rozwiązane lub wypowiedziane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 3, dotyczące uprawnień do odprawy pieniężnej i dodatku wyrównawczego w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w art. 2 niniejszej ustawy zachowują moc przepisy dotychczasowe.

Na wniosek osoby, której świadczenie zostało ustalone bez uwzględnienia art. 15 ust. 3a ustawy wymienionej w art. 5 w brzmieniu ustalonym niniejszą ustawą, ustala się ponownie wysokość świadczenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z tym że przepis art. 5 pkt 5 i 6 z mocą od dnia 1 stycznia 1992 r., a art. 5 pkt 8 z mocą od dnia 15 listopada 1991 r.