Ustawa z dnia 12 lipca 1984 r. zmieniająca ustawę o pracownikach urzędów państwowych.

W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych wprowadza się następujące zmiany:

w art. 20 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Urzędnik państwowy mianowany podlega okresowym ocenom kwalifikacyjnym. Oceny dokonuje kierownik urzędu, w którym urzędnik jest zatrudniony, biorąc pod uwagę opinię bezpośredniego przełożonego i przedstawicielstwa pracowniczego. Dla dokonania tej czynności kierownik urzędu może powołać komisję.”;

w art. 30 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Urzędnikowi państwowemu za pracę wykonywaną na polecenie przełożonego poza normalnymi godzinami pracy przysługuje według jego wyboru wynagrodzenie lub wolny czas, z tym że wolny czas może być udzielony w okresie bezpośrednio poprzedzającym urlop wypoczynkowy lub po jego zakończeniu.”;

w rozdziale 3 po art. 30 dodaje się art. 30¹ w brzmieniu:

„Art. 30¹. Do urzędników państwowych zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy nie stosuje się przepisów art. 4, 7 i 27 ust. 2.”;

w art. 48 w ust. 1 w pkt 2 po wyrazach „Kancelarii Rady Państwa” dodaje się wyrazy „Sądu Najwyższego,”;

po art. 49 dodaje się art. 49¹ w brzmieniu:

„Art. 49¹. Uprawnienie, o którym mowa w art. 25 ust. 2, przysługuje także w wypadku, gdy stosunek pracy na stanowisku odpowiadającym stanowisku urzędnika państwowego ustał przed dniem wejścia w życie ustawy w związku z przejściem na emeryturę lub rentę.”

W ustawie z dnia 15 lutego 1962 r. o Sądzie Najwyższym, w art. 47 wyrazy „dla członków Biura Orzecznictwa oraz dla innych pracowników tego Sądu” zastępuje się wyrazami „oraz członków Biura Orzecznictwa tego Sądu”.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.