Where each line comes from

Art. 1 | W ustawie z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego wprowadza się następujące zmiany:

Art. 1 pkt 1 | w art. 8 uchyla się ust. 1b i 1c;

Art. 1 pkt 2 | po art. 8a dodaje się art. 8b w brzmieniu:

Art. 1 pkt 2 | „ Art. 8b. 1. Dziecku matki pozbawionej wolności, wobec której stwierdzono nieważność orzeczenia, które przebywało wraz z matką w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia lub którego matka w okresie ciąży przebywała w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę. 2. Przepisy art. 8 ust. 1 zdanie drugie, ust. 2 oraz ust. 2d-5 stosuje się odpowiednio. 3. Stwierdzenie nieważności orzeczenia, z uwzględnieniem art. 3 ust. 1, może nastąpić także na wniosek dziecka, o którym mowa w ust. 1, a w razie jego śmierci - także na wniosek jego małżonka, dzieci i rodziców. ”;

Art. 1 pkt 3 | w art. 11:

Art. 1 pkt 3 lit. a | w ust. 1 wyrazy „art. 8-10” zastępuje się wyrazami „art. 8, art. 9 i art. 10”,

Art. 1 pkt 3 lit. b | dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

Art. 1 pkt 3 lit. b | „ 3. Przepisy art. 8b mają odpowiednie zastosowanie wobec dzieci osób, o których mowa w ust. 1 i 2. Roszczenia o odszkodowanie i zadośćuczynienie nie przedawniają się. ”.

Art. 2 | W przypadku gdy nieważność orzeczenia stwierdzono przed dniem wejścia w życie ustawy, żądanie odszkodowania lub zadośćuczynienia należy zgłosić w terminie trzech lat od dnia wejścia w życie ustawy.

Art. 3 | Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.