Where each line comes from

Rozdział 1 | Przepisy ogólne

Art. 1 | Ustawa reguluje sprawy związane z zachowaniem i rozwojem tożsamości kulturowej mniejszości narodowych i etnicznych, zachowaniem i rozwojem języka regionalnego, integracją obywatelską i społeczną osób należących do mniejszości narodowych i etnicznych, a także sposób realizacji zasady równego traktowania osób bez względu na pochodzenie etniczne oraz określa zadania i kompetencje organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego w zakresie tych spraw.

Art. 2 ust. 1 | Mniejszością narodową, w rozumieniu ustawy, jest grupa obywateli polskich, która spełnia łącznie następujące warunki:

Art. 2 ust. 1 pkt 1 | jest mniej liczebna od pozostałej części ludności Rzeczypospolitej Polskiej;

Art. 2 ust. 1 pkt 2 | w sposób istotny odróżnia się od pozostałych obywateli językiem, kulturą lub tradycją;

Art. 2 ust. 1 pkt 3 | dąży do zachowania swojego języka, kultury lub tradycji;

Art. 2 ust. 1 pkt 4 | ma świadomość własnej historycznej wspólnoty narodowej i jest ukierunkowana na jej wyrażanie i ochronę;

Art. 2 ust. 1 pkt 5 | jej przodkowie zamieszkiwali obecne terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od co najmniej 100 lat;

Art. 2 ust. 1 pkt 6 | utożsamia się z narodem zorganizowanym we własnym państwie.

Art. 2 ust. 2 | Za mniejszości narodowe uznaje się następujące mniejszości:

Art. 2 ust. 2 pkt 1 | białoruską;

Art. 2 ust. 2 pkt 2 | czeską;

Art. 2 ust. 2 pkt 3 | litewską;

Art. 2 ust. 2 pkt 4 | niemiecką;

Art. 2 ust. 2 pkt 5 | ormiańską;

Art. 2 ust. 2 pkt 6 | rosyjską;

Art. 2 ust. 2 pkt 7 | słowacką;

Art. 2 ust. 2 pkt 8 | ukraińską;

Art. 2 ust. 2 pkt 9 | żydowską.

Art. 2 ust. 3 | Mniejszością etniczną, w rozumieniu ustawy, jest grupa obywateli polskich, która spełnia łącznie następujące warunki:

Art. 2 ust. 3 pkt 1 | jest mniej liczebna od pozostałej części ludności Rzeczypospolitej Polskiej;

Art. 2 ust. 3 pkt 2 | w sposób istotny odróżnia się od pozostałych obywateli językiem, kulturą lub tradycją;

Art. 2 ust. 3 pkt 3 | dąży do zachowania swojego języka, kultury lub tradycji;

Art. 2 ust. 3 pkt 4 | ma świadomość własnej historycznej wspólnoty etnicznej i jest ukierunkowana na jej wyrażanie i ochronę;

Art. 2 ust. 3 pkt 5 | jej przodkowie zamieszkiwali obecne terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od co najmniej 100 lat;

Art. 2 ust. 3 pkt 6 | nie utożsamia się z narodem zorganizowanym we własnym państwie.

Art. 2 ust. 4 | Za mniejszości etniczne uznaje się następujące mniejszości:

Art. 2 ust. 4 pkt 1 | karaimską;

Art. 2 ust. 4 pkt 2 | łemkowską;

Art. 2 ust. 4 pkt 3 | romską;

Art. 2 ust. 4 pkt 4 | tatarską.

Art. 3 | Ilekroć w ustawie jest mowa o:

Art. 3 pkt 1 | mniejszościach – rozumie się przez to mniejszości narodowe i etniczne, o których mowa w art. 2;

Art. 3 pkt 2 | języku mniejszości – rozumie się przez to własny język mniejszości narodowej lub etnicznej, o których mowa w art. 2;

Art. 3 pkt 3 | integracji społecznej – rozumie się przez to działania na rzecz poprawy ważnych aspektów życia społecznego osób należących do mniejszości, w szczególności warunków bytowych oraz dostępu do systemu oświaty, rynku pracy, systemu zabezpieczenia społecznego, a także opieki zdrowotnej.

Art. 4 ust. 1 | Każda osoba należąca do mniejszości ma prawo do swobodnej decyzji o traktowaniu jej jako osoby należącej bądź też nienależącej do mniejszości, a wybór taki lub korzystanie ze związanych z tym wyborem praw nie pociąga za sobą jakichkolwiek niekorzystnych skutków.

Art. 4 ust. 2 | Nikt nie może być obowiązany, inaczej niż na podstawie ustawy, do ujawnienia informacji o własnej przynależności do mniejszości lub ujawnienia swojego pochodzenia, języka mniejszości lub religii.

Art. 4 ust. 3 | Nikt nie może być obowiązany do udowodnienia własnej przynależności do danej mniejszości.

Art. 4 ust. 4 | Osoby należące do mniejszości mogą korzystać z praw i wolności wynikających z zasad zawartych w niniejszej ustawie indywidualnie, jak też wspólnie z innymi członkami swojej mniejszości.

Art. 5 ust. 1 | Zabrania się stosowania środków mających na celu asymilację osób należących do mniejszości, jeżeli środki te są stosowane wbrew ich woli.

Art. 5 ust. 2 | Zabrania się stosowania środków mających na celu zmianę proporcji narodowościowych lub etnicznych na obszarach zamieszkałych przez mniejszości.

Art. 6 ust. 1 | Zabrania się dyskryminacji wynikającej z przynależności do mniejszości.

Art. 6 ust. 2 | Organy władzy publicznej są obowiązane podejmować odpowiednie środki w celu:

Art. 6 ust. 2 pkt 1 | popierania pełnej i rzeczywistej równości w sferze życia ekonomicznego, społecznego, politycznego i kulturalnego pomiędzy osobami należącymi do mniejszości a osobami należącymi do większości;

Art. 6 ust. 2 pkt 2 | ochrony osób, które są obiektem dyskryminacji, wrogości lub przemocy, będących skutkiem ich przynależności do mniejszości;

Art. 6 ust. 2 pkt 3 | umacniania dialogu międzykulturowego.

Rozdział 2 | Używanie języka mniejszości

Art. 7 ust. 1 | Osoby należące do mniejszości mają prawo do używania i pisowni swoich imion i nazwisk zgodnie z zasadami pisowni języka mniejszości, w szczególności do rejestracji w aktach stanu cywilnego i dokumentach tożsamości.

Art. 7 ust. 2 | Imiona i nazwiska osób należących do mniejszości zapisane w alfabecie innym niż alfabet łaciński podlegają transliteracji.

Art. 7 ust. 3 | Minister właściwy do spraw administracji publicznej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób transliteracji, o której mowa w ust. 2, uwzględniając zasady pisowni języka mniejszości.

Art. 8 | Osoby należące do mniejszości mają w szczególności prawo do:

Art. 8 pkt 1 | swobodnego posługiwania się językiem mniejszości w życiu prywatnym i publicznie;

Art. 8 pkt 2 | rozpowszechniania i wymiany informacji w języku mniejszości;

Art. 8 pkt 3 | zamieszczania w języku mniejszości informacji o charakterze prywatnym;

Art. 8 pkt 4 | nauki języka mniejszości lub w języku mniejszości.

Art. 9 ust. 1 | Przed organami gminy, obok języka urzędowego, może być używany, jako język pomocniczy, język mniejszości.

Art. 9 ust. 2 | Język pomocniczy może być używany jedynie w gminach, w których liczba mieszkańców gminy należących do mniejszości, której język ma być używany jako język pomocniczy, jest nie mniejsza niż 20 % ogólnej liczby mieszkańców gminy i które zostały wpisane do Urzędowego Rejestru Gmin, w których używany jest język pomocniczy, zwanego dalej „Urzędowym Rejestrem”.

Art. 9 ust. 3 | Możliwość używania języka pomocniczego oznacza, że osoby należące do mniejszości, z zastrzeżeniem ust. 5, mają prawo do:

Art. 9 ust. 3 pkt 1 | zwracania się do organów gminy w języku pomocniczym w formie pisemnej lub ustnej;

Art. 9 ust. 3 pkt 2 | uzyskiwania, na wyraźny wniosek, odpowiedzi także w języku pomocniczym w formie pisemnej lub ustnej.

Art. 9 ust. 4 | Dopuszcza się wniesienie podania w języku pomocniczym. Wniesienie podania w języku pomocniczym nie stanowi braku powodującego pozostawienie podania bez rozpoznania.

Art. 9 ust. 5 | Procedura odwoławcza odbywa się wyłącznie w języku urzędowym.

Art. 9 ust. 6 | Nikt nie może uchylić się od wykonania zgodnego z prawem polecenia lub orzeczenia wydanego w języku urzędowym, jeżeli okoliczności wymagają niezwłocznego jego wykonania, aby mogło osiągnąć swój cel.

Art. 9 ust. 7 | Wątpliwości rozstrzygane są na podstawie dokumentu sporządzonego w języku urzędowym.

Art. 10 ust. 1 | Wpisu do Urzędowego Rejestru dokonuje prowadzący Urzędowy Rejestr minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych, na podstawie wniosku rady gminy.

Art. 10 ust. 2 | Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności dane urzędowe dotyczące liczby mieszkańców gminy, w tym liczby mieszkańców należących do mniejszości, której język ma być używany jako język pomocniczy, oraz uchwałę rady gminy o wyrażeniu zgody na wprowadzenie języka pomocniczego wraz ze wskazaniem języka mniejszości, który ma być językiem pomocniczym.

Art. 10 ust. 3 | Przed dokonaniem wpisu do Urzędowego Rejestru minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych weryfikuje wniosek, o którym mowa w ust. 1. Minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych może odmówić dokonania wpisu do Urzędowego Rejestru, jeżeli wniosek nie spełnia wymogów określonych w ust. 2.

Art. 10 ust. 4 | Minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych odmawia dokonania wpisu do Urzędowego Rejestru, jeżeli liczba mieszkańców gminy należących do mniejszości, której język ma być używany jako język pomocniczy, jest mniejsza niż 20 % ogólnej liczby mieszkańców tej gminy.

Art. 10 ust. 5 | Na odmowę dokonania wpisu do Urzędowego Rejestru radzie gminy przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Art. 10 ust. 6 | Minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych na wniosek rady gminy wykreśla gminę z Urzędowego Rejestru.

Art. 10 ust. 7 | Minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych określi, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia Urzędowego Rejestru oraz wzór wniosku, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności dane pozwalające na jednoznaczną identyfikację gminy (nazwa województwa, nazwa powiatu, nazwa gminy) oraz informacje, o których mowa w ust. 2.

Art. 11 ust. 1 | W gminie wpisanej do Urzędowego Rejestru pracownikom zatrudnionym w urzędzie gminy, w jednostkach pomocniczych gminy oraz w gminnych jednostkach i zakładach budżetowych może być przyznany dodatek z tytułu znajomości języka pomocniczego obowiązującego na terenie tej gminy. Zasady przyznawania dodatku oraz jego wysokość określają przepisy dotyczące zasad wynagradzania pracowników samorządowych.

Art. 11 ust. 2 | Znajomość języka pomocniczego potwierdza dyplom, zaświadczenie lub certyfikat.

Art. 11 ust. 3 | Minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych określi, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, w drodze rozporządzenia, wykaz dyplomów, zaświadczeń lub certyfikatów, o których mowa w ust. 2, uwzględniając wszystkie języki mniejszości.

Art. 12 ust. 1 | Dodatkowe tradycyjne nazwy w języku mniejszości mogą być używane obok:

Art. 12 ust. 1 pkt 1 | urzędowych nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych,

Art. 12 ust. 1 pkt 2 | nazw ulic – ustalonych w języku polskim na podstawie odrębnych przepisów.

Art. 12 ust. 2 | Dodatkowe nazwy, o których mowa w ust. 1, mogą być używane jedynie na obszarze gmin wpisanych do prowadzonego przez ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych Rejestru gmin, na których obszarze używane są nazwy w języku mniejszości, zwanego dalej „Rejestrem gmin”. Wpisu do Rejestru gmin dokonuje minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych na wniosek rady gminy, na której obszarze nazwy te mają być używane, z zastrzeżeniem ust. 7 i art. 13 ust. 1–7.

Art. 12 ust. 3 | Dodatkowe nazwy, o których mowa w ust. 1, nie mogą nawiązywać do nazw z okresu 1933–1945, nadanych przez władze Trzeciej Rzeszy Niemieckiej lub Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich.

Art. 12 ust. 4 | Dodatkowe nazwy, o których mowa w ust. 1, mogą być wprowadzone na terenie całej gminy lub w poszczególnych miejscowościach.

Art. 12 ust. 5 | Dodatkowe nazwy, o których mowa w ust. 1, umieszczane są po nazwie w języku polskim i nie mogą być stosowane samodzielnie.

Art. 12 ust. 6 | Ustalenie dodatkowej nazwy w języku mniejszości następuje zgodnie z zasadami pisowni tego języka.

Art. 12 ust. 7 | Dodatkowa nazwa miejscowości lub obiektu fizjograficznego w języku mniejszości może być ustalona na wniosek rady gminy, jeżeli:

Art. 12 ust. 7 pkt 1 | liczba mieszkańców gminy należących do mniejszości jest nie mniejsza niż 20 % ogólnej liczby mieszkańców tej gminy lub, w przypadku miejscowości zamieszkanej, za ustaleniem dodatkowej nazwy miejscowości w języku mniejszości opowiedziała się w konsultacjach, przeprowadzonych w trybie określonym w art. 5a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 i 1436), ponad połowa mieszkańców tej miejscowości biorących udział w konsultacjach;

Art. 12 ust. 7 pkt 2 | wniosek rady gminy uzyskał pozytywną opinię Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych, utworzonej na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1443).

Art. 12 ust. 8 | Do ustalania dodatkowych nazw ulic w języku mniejszości zastosowanie mają przepisy ustawy, o której mowa w ust. 7 pkt 1.

Art. 13 ust. 1 | Rada gminy przedstawia wniosek, o którym mowa w art. 12 ust. 7, na wniosek mieszkańców gminy należących do mniejszości lub z inicjatywy własnej. W przypadku wniosku dotyczącego nazwy miejscowości zamieszkanej, rada gminy jest obowiązana uprzednio przeprowadzić w tej sprawie konsultacje z mieszkańcami tej miejscowości, w trybie określonym w art. 5a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym.

Art. 13 ust. 2 | Rada gminy przedstawia wniosek, o którym mowa w art. 12 ust. 7, ministrowi właściwemu do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych za pośrednictwem wojewody.

Art. 13 ust. 3 | Wniosek, o którym mowa w art. 12 ust. 7, powinien zawierać:

Art. 13 ust. 3 pkt 1 | uchwałę rady gminy w sprawie ustalenia dodatkowej nazwy miejscowości lub obiektu fizjograficznego;

Art. 13 ust. 3 pkt 2 | prawidłowe brzmienie urzędowej nazwy miejscowości lub obiektu fizjograficznego w języku polskim;

Art. 13 ust. 3 pkt 3 | w przypadku obiektu fizjograficznego – opinie zarządów województw, na których terenie obiekt się znajduje;

Art. 13 ust. 3 pkt 4 | proponowane brzmienie nazwy dodatkowej w języku mniejszości;

Art. 13 ust. 3 pkt 5 | omówienie wyników konsultacji, o których mowa w ust. 1 i w art. 12 ust. 7 pkt 1;

Art. 13 ust. 3 pkt 6 | informację o kosztach finansowych wprowadzenia proponowanej zmiany.

Art. 13 ust. 4 | Wymóg zasięgnięcia opinii uznaje się za spełniony w przypadku niewyrażenia opinii, o których mowa w ust. 3 pkt 3, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wystąpienia o opinię.

Art. 13 ust. 5 | Wojewoda jest obowiązany przekazać ministrowi właściwemu do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych wniosek, o którym mowa w art. 12 ust. 7, nie później niż w ciągu 30 dni od dnia jego otrzymania, dołączając swoją opinię. Minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych przekazuje Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych wniosek do zaopiniowania. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych przedstawia ministrowi właściwemu do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych swoją opinię, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw administracji publicznej, niezwłocznie po zapoznaniu się z wnioskiem.

Art. 13 ust. 6 | Dodatkową nazwę miejscowości lub obiektu fizjograficznego w języku mniejszości uważa się za ustaloną, jeżeli została wpisana do Rejestru gmin.

Art. 13 ust. 7 | Wpisu, o którym mowa w ust. 6, dokonuje minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych, po uzyskaniu pozytywnej opinii Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych.

Art. 13 ust. 8 | Minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych odmówi wpisania do Rejestru gmin dodatkowej nazwy miejscowości lub obiektu fizjograficznego w języku mniejszości lub wykreśli nazwę z tego Rejestru, jeżeli będzie nawiązywała do nazwy z okresu 1933–1945, nadanej przez władze Trzeciej Rzeszy Niemieckiej lub Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich.

Art. 13 ust. 9 | Na odmowę dokonania wpisu, o którym mowa w ust. 6, i na wykreślenie, o którym mowa w ust. 8, radzie gminy przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Art. 13 ust. 10 | Minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej, określi, w drodze rozporządzenia, wzory wniosków rady gminy:

Art. 13 ust. 10 pkt 1 | o wpisanie gminy do Rejestru gmin,

Art. 13 ust. 10 pkt 2 | o ustalenie dodatkowej nazwy miejscowości lub obiektu fizjograficznego w języku mniejszości – biorąc pod uwagę szczegółowy zakres informacji umieszczanych w Rejestrze gmin.

Art. 13 ust. 11 | Minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej, określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia Rejestru gmin oraz szczegółowy zakres informacji umieszczanych w tym Rejestrze, uwzględniając określenie województwa i powiatu, na których obszarze położona jest gmina, nazwę gminy, urzędową nazwę miejscowości lub obiektu fizjograficznego oraz dodatkową nazwę w języku mniejszości.

Art. 13 ust. 12 | Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych i ministrem właściwym do spraw administracji publicznej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegóły dotyczące umieszczania na znakach i tablicach dodatkowych nazw w języku mniejszości, uwzględniając w szczególności wielkość i styl czcionki nazw w języku polskim i w języku mniejszości.

Art. 14 | Przez liczbę mieszkańców gminy należących do mniejszości, o której mowa w art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 4 i art. 12 ust. 7 pkt 1, należy rozumieć liczbę urzędowo ustaloną jako wynik ostatniego spisu powszechnego.

Art. 15 ust. 1 | Koszty związane z wprowadzeniem i używaniem na obszarze gminy języka pomocniczego oraz koszty związane z wprowadzeniem dodatkowych nazw, o których mowa w art. 12 ust. 1, w języku mniejszości ponosi, z zastrzeżeniem ust. 2, budżet gminy.

Art. 15 ust. 2 | Koszty związane z wymianą tablic informacyjnych, wynikającą z ustalenia dodatkowej nazwy miejscowości lub obiektu fizjograficznego w języku mniejszości, ponosi budżet państwa.

Art. 16 | Minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych zarządza tłumaczenie niniejszej ustawy na języki mniejszości.

Rozdział 3 | Oświata, kultura oraz integracja obywatelska i społeczna

Art. 17 | Realizacja prawa osób należących do mniejszości do nauki języka mniejszości lub w języku mniejszości, a także prawa tych osób do nauki historii i kultury mniejszości odbywa się na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2025 r. poz. 881 i 1019).

Art. 18 ust. 1 | Organy władzy publicznej są obowiązane podejmować odpowiednie środki w celu wspierania:

Art. 18 ust. 1 pkt 1 | działalności zmierzającej do ochrony, zachowania i rozwoju tożsamości kulturowej mniejszości;

Art. 18 ust. 1 pkt 2 | integracji obywatelskiej i społecznej.

Art. 18 ust. 2 | Środkami, o których mowa w ust. 1, mogą być w szczególności dotacje celowe lub podmiotowe na:

Art. 18 ust. 2 pkt 1 | działalność instytucji kulturalnych, ruchu artystycznego i twórczości mniejszości oraz imprez artystycznych mających istotne znaczenie dla kultury mniejszości;

Art. 18 ust. 2 pkt 2 | inwestycje służące zachowaniu tożsamości kulturowej mniejszości;

Art. 18 ust. 2 pkt 3 | wydawanie książek, czasopism, periodyków i druków ulotnych w językach mniejszości lub w języku polskim, w postaci drukowanej oraz w innych technikach zapisu obrazu i dźwięku;

Art. 18 ust. 2 pkt 4 | wspieranie programów telewizyjnych i audycji radiowych realizowanych przez mniejszości;

Art. 18 ust. 2 pkt 5 | ochronę miejsc związanych z kulturą mniejszości;

Art. 18 ust. 2 pkt 6 | działalność świetlicową;

Art. 18 ust. 2 pkt 7 | prowadzenie bibliotek oraz dokumentacji życia kulturalnego i artystycznego mniejszości;

Art. 18 ust. 2 pkt 8 | edukację dzieci i młodzieży realizowaną w różnych formach;

Art. 18 ust. 2 pkt 9 | propagowanie wiedzy o mniejszościach;

Art. 18 ust. 2 pkt 10 | inne zadania zmierzające do osiągnięcia celów, o których mowa w ust. 1, w szczególności realizowane w ramach programów wieloletnich.

Art. 18 ust. 3 | Dotacje, o których mowa w ust. 2, przyznawane z części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych, mogą być udzielane z pominięciem otwartego konkursu ofert. Minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych corocznie ogłasza zasady postępowania w sprawach dotyczących udzielania dotacji, o których mowa w ust. 2. Przepisy art. 14–18 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2025 r. poz. 1338) stosuje się odpowiednio.

Art. 18 ust. 3a | Łączna kwota dotacji przyznanych w kolejnych latach na dofinansowanie inwestycji, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niepochodzących z budżetu Unii Europejskiej, nie może być wyższa niż 90 % planowanej wartości kosztorysowej inwestycji.

Art. 18 ust. 3b | Jednostki samorządu terytorialnego mogą otrzymywać dotacje celowe z budżetu państwa na realizację zadań zmierzających do osiągnięcia celów, o których mowa w ust. 1.

Art. 18 ust. 4 | Środkami, o których mowa w ust. 1, mogą być również środki przekazywane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego organizacjom lub instytucjom, realizującym zadania służące ochronie, zachowaniu i rozwojowi tożsamości kulturowej mniejszości lub integracji obywatelskiej lub społecznej.

Art. 18 ust. 5 | Dotacje podmiotowe, o których mowa w ust. 2, mogą otrzymywać organizacje mniejszości lub mające istotne znaczenie dla kultury mniejszości instytucje kulturalne. Przepis art. 122 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1483, 1844 i 1846) stosuje się odpowiednio.

Rozdział 4 | Język regionalny

Art. 19 ust. 1 | Za język regionalny w rozumieniu ustawy, zgodnie z Europejską Kartą Języków Regionalnych lub Mniejszościowych, uważa się język, który:

Art. 19 ust. 1 pkt 1 | jest tradycyjnie używany na terytorium danego państwa przez jego obywateli, którzy stanowią grupę liczebnie mniejszą od reszty ludności tego państwa;

Art. 19 ust. 1 pkt 2 | różni się od oficjalnego języka tego państwa; nie obejmuje to ani dialektów oficjalnego języka państwa, ani języków migrantów.

Art. 19 ust. 2 | Językiem regionalnym w rozumieniu ustawy jest język kaszubski. Przepisy art. 7–15 stosuje się odpowiednio, z tym że przez liczbę mieszkańców gminy, o której mowa w art. 14, należy rozumieć liczbę osób posługujących się językiem regionalnym, urzędowo ustaloną jako wynik ostatniego spisu powszechnego.

Art. 20 ust. 1 | Realizacja prawa osób posługujących się językiem, o którym mowa w art. 19, do nauki tego języka lub w tym języku odbywa się na zasadach i w trybie określonych w ustawie wymienionej w art. 17.

Art. 20 ust. 2 | Organy władzy publicznej są obowiązane podejmować odpowiednie środki w celu wspierania działalności zmierzającej do zachowania i rozwoju języka, o którym mowa w art. 19. Przepisy art. 18 ust. 2, 3 i 3a oraz ust. 5 stosuje się odpowiednio.

Art. 20 ust. 3 | Środkami, o których mowa w ust. 2, mogą być również środki przekazywane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego organizacjom lub instytucjom, realizującym zadania służące zachowaniu i rozwojowi języka, o którym mowa w art. 19.

Rozdział 5 | Organy do spraw mniejszości narodowych i etnicznych

Art. 21 ust. 1 | Organem administracji rządowej w sprawach objętych ustawą jest minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych.

Art. 21 ust. 2 | Minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych w szczególności:

Art. 21 ust. 2 pkt 1 | sprzyja realizacji praw i potrzeb mniejszości poprzez podejmowanie działań na rzecz mniejszości i inicjowanie programów dotyczących:

Art. 21 ust. 2 pkt 1 lit. a | zachowania i rozwoju tożsamości, kultury i języka mniejszości,

Art. 21 ust. 2 pkt 1 lit. b | realizacji zasady równego traktowania osób bez względu na pochodzenie etniczne,

Art. 21 ust. 2 pkt 1 lit. c | integracji obywatelskiej i społecznej;

Art. 21 ust. 2 pkt 2 | współdziała z właściwymi organami w zakresie przeciwdziałania naruszaniu praw mniejszości;

Art. 21 ust. 2 pkt 3 | dokonuje analiz i ocen sytuacji prawnej i społecznej mniejszości, w tym w zakresie realizacji zasady, o której mowa w pkt 1 lit. b;

Art. 21 ust. 2 pkt 4 | upowszechnia wiedzę na temat mniejszości oraz ich kultury, a także inicjuje badania nad sytuacją mniejszości, w tym w zakresie dyskryminacji, o której mowa w art. 6 ust. 1, jej przejawów oraz metod i strategii przeciwdziałania jej występowaniu;

Art. 21 ust. 2 pkt 5 | podejmuje działania na rzecz zachowania i rozwoju języka, o którym mowa w art. 19.

Art. 22 ust. 1 | Do zadań wojewody należy:

Art. 22 ust. 1 pkt 1 | koordynowanie na obszarze województwa działań organów administracji rządowej, realizujących zadania na rzecz mniejszości;

Art. 22 ust. 1 pkt 2 | podejmowanie działań na rzecz respektowania praw mniejszości i przeciwdziałanie naruszaniu tych praw i dyskryminacji osób należących do mniejszości;

Art. 22 ust. 1 pkt 3 | podejmowanie działań na rzecz rozwiązywania problemów mniejszości;

Art. 22 ust. 1 pkt 4 | podejmowanie działań na rzecz respektowania praw osób posługujących się językiem, o którym mowa w art. 19.

Art. 22 ust. 2 | W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, wojewoda współdziała z organami samorządu terytorialnego i organizacjami społecznymi, w szczególności z organizacjami mniejszości, oraz opiniuje programy na rzecz mniejszości, a także zachowania i rozwoju języka, o którym mowa w art. 19, realizowane na terenie danego województwa.

Art. 22 ust. 3 | Wojewoda może ustanowić pełnomocnika do spraw mniejszości narodowych i etnicznych. Przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2025 r. poz. 428) nie stosuje się.

Art. 23 ust. 1 | Tworzy się Komisję Wspólną Rządu i Mniejszości Narodowych i Etnicznych jako organ opiniodawczo- -doradczy Prezesa Rady Ministrów, zwaną dalej „Komisją Wspólną”.

Art. 23 ust. 2 | Do zadań Komisji Wspólnej należy:

Art. 23 ust. 2 pkt 1 | wyrażanie opinii w sprawach realizacji praw i potrzeb mniejszości, w tym ocena sposobu realizacji tych praw oraz formułowanie propozycji w zakresie działań zmierzających do zapewnienia realizacji praw i potrzeb mniejszości;

Art. 23 ust. 2 pkt 2 | opiniowanie programów służących tworzeniu warunków sprzyjających zachowaniu i rozwojowi tożsamości kulturowej mniejszości, zachowaniu i rozwojowi języka regionalnego, integracji obywatelskiej lub społecznej;

Art. 23 ust. 2 pkt 3 | opiniowanie projektów aktów prawnych dotyczących spraw mniejszości;

Art. 23 ust. 2 pkt 4 | opiniowanie wysokości i zasad podziału środków przeznaczonych w budżecie państwa na wspieranie działalności zmierzającej do ochrony, zachowania i rozwoju tożsamości kulturowej mniejszości oraz zachowania i rozwoju języka regionalnego;

Art. 23 ust. 2 pkt 5 | podejmowanie działań na rzecz przeciwdziałania dyskryminacji osób należących do mniejszości.

Art. 23 ust. 3 | W celu realizacji swoich zadań Komisja Wspólna:

Art. 23 ust. 3 pkt 1 | współdziała z organami administracji rządowej i samorządu terytorialnego oraz z zainteresowanymi organizacjami społecznymi;

Art. 23 ust. 3 pkt 2 | może zwracać się do instytucji, placówek i środowisk naukowych oraz organizacji społecznych w szczególności o opinie, stanowiska, ekspertyzy lub informacje;

Art. 23 ust. 3 pkt 3 | może zapraszać do udziału w swoich pracach przedstawicieli jednostek samorządu terytorialnego, organizacji społecznych i środowisk naukowych.

Art. 24 ust. 1 | W skład Komisji Wspólnej wchodzą:

Art. 24 ust. 1 pkt 1 | przedstawiciele organów administracji rządowej:

Art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a | ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych,

Art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. b | ministra właściwego do spraw administracji publicznej,

Art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. c | ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego,

Art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. d | ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania,

Art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. e | ministra właściwego do spraw finansów publicznych,

Art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. f | ministra właściwego do spraw pracy,

Art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. g | Ministra Sprawiedliwości,

Art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. h | ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

Art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. i | ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego,

Art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. j | ministra właściwego do spraw zagranicznych,

Art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. k | Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,

Art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. l | (uchylona)

Art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. m | Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów;

Art. 24 ust. 1 pkt 1a | przedstawiciel Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu;

Art. 24 ust. 1 pkt 2 | przedstawiciele mniejszości w liczbie:

Art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. a | dwóch przedstawicieli mniejszości białoruskiej,

Art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b | jeden przedstawiciel mniejszości czeskiej,

Art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. c | dwóch przedstawicieli mniejszości litewskiej,

Art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. d | dwóch przedstawicieli mniejszości niemieckiej,

Art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. e | jeden przedstawiciel mniejszości ormiańskiej,

Art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. f | jeden przedstawiciel mniejszości rosyjskiej,

Art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. g | jeden przedstawiciel mniejszości słowackiej,

Art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. h | dwóch przedstawicieli mniejszości ukraińskiej,

Art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. i | jeden przedstawiciel mniejszości żydowskiej,

Art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. j | jeden przedstawiciel mniejszości karaimskiej,

Art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. k | dwóch przedstawicieli mniejszości łemkowskiej,

Art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. l | dwóch przedstawicieli mniejszości romskiej,

Art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. m | jeden przedstawiciel mniejszości tatarskiej;

Art. 24 ust. 1 pkt 3 | dwóch przedstawicieli społeczności posługującej się językiem, o którym mowa w art. 19;

Art. 24 ust. 1 pkt 4 | sekretarz Komisji Wspólnej, którym jest pracownik urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych.

Art. 24 ust. 2 | Prezes Rady Ministrów powołuje i odwołuje członków Komisji Wspólnej na wniosek ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych.

Art. 24 ust. 3 | Minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych zawiadamia organy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz organizacje mniejszości oraz społeczności posługującej się językiem, o którym mowa w art. 19, o zamiarze wystąpienia do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem, o którym mowa w ust. 2.

Art. 24 ust. 4 | Organy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, zgłaszają ministrowi właściwemu do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych swoich kandydatów na członków Komisji Wspólnej w terminie 90 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 3.

Art. 24 ust. 5 | Poszczególne mniejszości, o których mowa w art. 2, oraz społeczność posługująca się językiem, o którym mowa w art. 19, zgłaszają ministrowi właściwemu do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych swoich kandydatów na członków Komisji Wspólnej reprezentujących daną mniejszość lub społeczność posługującą się językiem, o którym mowa w art. 19, w liczbie określonej dla tej mniejszości lub dla tej społeczności odpowiednio w ust. 1 pkt 2 albo pkt 3, w terminie 90 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 3.

Art. 24 ust. 6 | Jeżeli w terminie określonym w ust. 5 któraś z mniejszości lub społeczność posługująca się językiem, o którym mowa w art. 19, nie zgłosi swoich kandydatów lub zgłosi liczbę kandydatów inną niż określona odpowiednio dla tej mniejszości w ust. 1 pkt 2, a dla społeczności w ust. 1 pkt 3, wówczas minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych przedstawia tej mniejszości lub społeczności do zaopiniowania swoich kandydatów na członków Komisji Wspólnej reprezentujących tę mniejszość lub społeczność. W przypadku niewyrażenia przez mniejszość lub społeczność opinii w terminie 30 dni od dnia przedstawienia przez ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych kandydatów, wymóg uzyskania opinii uznaje się za spełniony.

Art. 24 ust. 7 | We wniosku, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych wskazuje jako kandydatów na członków Komisji Wspólnej jedynie osoby zgłoszone przez organy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz mniejszości lub społeczność posługującą się językiem, o którym mowa w art. 19, z zastrzeżeniem ust. 6, a także kandydata na sekretarza Komisji Wspólnej.

Art. 25 ust. 1 | Minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych występuje do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem o odwołanie członka Komisji Wspólnej w przypadku:

Art. 25 ust. 1 pkt 1 | złożenia przez członka rezygnacji z członkostwa w Komisji Wspólnej;

Art. 25 ust. 1 pkt 2 | wystąpienia przez organ lub mniejszość lub społeczność posługującą się językiem, o którym mowa w art. 19, których przedstawicielem jest członek, do ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych, z uzasadnionym wnioskiem o odwołanie członka ze składu Komisji Wspólnej;

Art. 25 ust. 1 pkt 3 | skazania członka prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione z winy umyślnej.

Art. 25 ust. 2 | Członkostwo w Komisji Wspólnej wygasa w razie śmierci.

Art. 25 ust. 3 | W przypadku wygaśnięcia członkostwa w Komisji Wspólnej lub odwołania członka, Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych, powołuje nowego członka Komisji Wspólnej. Przepisy art. 24 ust. 2–7 stosuje się odpowiednio.

Art. 26 | Rada Ministrów może włączyć w skład Komisji Wspólnej, w drodze rozporządzenia, przedstawiciela organu administracji rządowej innego niż wymieniony w art. 24 ust. 1 pkt 1. Do powołania i odwołania członka Komisji Wspólnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 24 ust. 2, 3 i 7 oraz art. 25.

Art. 27 ust. 1 | Współprzewodniczącymi Komisji Wspólnej są przedstawiciel ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych oraz przedstawiciel mniejszości oraz społeczności posługującej się językiem, o którym mowa w art. 19, wybrany przez członków Komisji Wspólnej, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 i 3.

Art. 27 ust. 2 | Współprzewodniczących Komisji Wspólnej powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych.

Art. 28 ust. 1 | Posiedzenia Komisji Wspólnej odbywają się nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy.

Art. 28 ust. 2 | Posiedzenia zwołuje współprzewodniczący Komisji Wspólnej, będący przedstawicielem ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych, z inicjatywy własnej lub na wniosek współprzewodniczącego, będącego przedstawicielem mniejszości i społeczności posługującej się językiem, o którym mowa w art. 19.

Art. 28 ust. 3 | W celu wypracowania wspólnego stanowiska mniejszości i społeczności posługującej się językiem, o którym mowa w art. 19, współprzewodniczący, będący przedstawicielem mniejszości i tej społeczności, może zwoływać posiedzenia, w których udział będą brali tylko członkowie Komisji Wspólnej, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 i 3. Stanowisko jest niezwłocznie przekazywane pozostałym członkom Komisji Wspólnej przez współprzewodniczącego.

Art. 28 ust. 4 | W celu wypracowania wspólnego stanowiska administracji rządowej, współprzewodniczący, będący przedstawicielem ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych, może zwoływać posiedzenia, w których udział będą brali tylko członkowie Komisji Wspólnej, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1. Stanowisko jest niezwłocznie przekazywane pozostałym członkom Komisji Wspólnej przez współprzewodniczącego.

Art. 28 ust. 5 | Stanowiska, o których mowa w ust. 3 i 4, a także opinie, o których mowa w art. 23 ust. 2, są przekazywane Prezesowi Rady Ministrów i Radzie Ministrów.

Art. 28 ust. 6 | Szczegółowy regulamin pracy Komisji Wspólnej określa, w drodze zarządzenia, Prezes Rady Ministrów.

Art. 29 ust. 1 | Członkom Komisji Wspólnej nie przysługuje wynagrodzenie z tytułu członkostwa w Komisji Wspólnej.

Art. 29 ust. 2 | Przedstawicielom organizacji mniejszości oraz społeczności posługującej się językiem, o którym mowa w art. 19, uczestniczącym w pracach Komisji Wspólnej przysługuje zwrot kosztów podróży i noclegów, na zasadach określonych w przepisach dotyczących wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, wydanych na podstawie art. 77 5 § 2 Kodeksu pracy.

Art. 30 ust. 1 | Obsługę organizacyjno-techniczną prac Komisji Wspólnej zapewnia urząd obsługujący ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych.

Art. 30 ust. 2 | Koszty funkcjonowania Komisji Wspólnej są pokrywane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych.

Art. 30a ust. 1 | Obsługę merytoryczną i administracyjną wchodzących w skład Komisji Wspólnej przedstawicieli mniejszości oraz przedstawicieli społeczności posługującej się językiem, o którym mowa w art. 19, w tym współprzewodniczącego Komisji Wspólnej, będącego przedstawicielem tych mniejszości i społeczności, zapewnia Kancelaria Sejmu.

Art. 30a ust. 2 | Koszty związane z obsługą, o której mowa w ust. 1, są pokrywane z budżetu państwa ze środków, których dysponentem jest Szef Kancelarii Sejmu.

Art. 31 ust. 1 | Organy administracji rządowej, samorządu terytorialnego oraz organizacje mniejszości oraz społeczności posługującej się językiem, o którym mowa w art. 19, są obowiązane do przekazywania ministrowi właściwemu do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych, na jego wniosek, informacji pozostających w zakresie działania tych organów lub organizacji i dotyczących sytuacji mniejszości oraz społeczności posługującej się językiem, o którym mowa w art. 19, lub realizacji zadań na rzecz mniejszości lub zachowania i rozwoju języka, o którym mowa w art. 19.

Art. 31 ust. 2 | Zakres informacji, o których mowa w ust. 1, podlega zaopiniowaniu przez Komisję Wspólną.

Art. 31 ust. 3 | Minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych przygotowuje, nie rzadziej niż raz na dwa lata, raport dotyczący sytuacji mniejszości w Rzeczypospolitej Polskiej, uwzględniając informacje, o których mowa w ust. 1. Raport podlega zaopiniowaniu przez Komisję Wspólną.

Art. 31 ust. 4 | Raport wraz z opinią, o których mowa w ust. 3, są przekazywane Radzie Ministrów, a następnie – po zatwierdzeniu raportu przez Radę Ministrów – publikowane przez ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych w formie elektronicznej.

Art. 32 | Organy administracji rządowej, samorządu terytorialnego oraz organizacje pozarządowe są obowiązane do przekazywania wojewodzie, w celu zaopiniowania, dokumentów dotyczących programów realizowanych z ich udziałem na terenie województwa, dotyczących mniejszości lub zachowania i rozwoju języka, o którym mowa w art. 19, finansowanych w całości lub części ze środków publicznych.

Rozdział 6 | Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe Art. 33. (uchylony)

Art. 34–38 | (pominięte)

Art. 39 | Minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych zawiadomi organy, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1, oraz organizacje mniejszości oraz społeczności posługującej się językiem, o którym mowa w art. 19, o zamiarze wystąpienia do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem, o którym mowa w art. 24 ust. 2, w terminie 60 dni od dnia ogłoszenia ustawy.

Art. 40 | Do spraw objętych przepisami ustawy, które uregulowane są postanowieniami obowiązujących Rzeczpospolitą Polską ratyfikowanych za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie umów międzynarodowych, stosuje się postanowienia tych umów.

Art. 41 | Pracownicy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego zapewniający do dnia ogłoszenia ustawy realizację zadań z zakresu praw mniejszości narodowych i etnicznych stają się z tym dniem pracownikami urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych. Przepisy art. 23 1 Kodeksu pracy stosuje się odpowiednio.

Art. 42 ust. 1 | Mienie urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego służące realizacji zadań z zakresu praw mniejszości staje się z dniem ogłoszenia ustawy mieniem urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych.

Art. 42 ust. 2 | Środki finansowe ujęte w części 24 budżetu państwa kultura i ochrona dziedzictwa narodowego przeznaczone na realizację zadań z zakresu praw mniejszości oraz na wspieranie wydawania czasopism w języku regionalnym zostają przesunięte z dniem ogłoszenia ustawy do części 43 budżetu państwa wyznania religijne oraz mniejszości narodowe i etniczne.

Art. 43 | Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 36, art. 39, art. 41 i art. 42, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.