--- a/DU/2015/1569 Dz.U. 2015 poz. 1569 (2015-11-09)
+++ b/DU/2015/1569 Dz.U. 2017 poz. 785 (2017-04-29)
@@ -106,6 +106,7 @@
 Art. 17 ust. 3 | Powiatowy urząd pracy, na wniosek agencji zatrudnienia, może za zgodą osoby zainteresowanej podjęciem pracy na statku, zarejestrowanej jako bezrobotny lub poszukujący pracy, udostępnić agencji zatrudnienia informacje umożliwiające nawiązanie bezpośredniej współpracy z tą osobą.
 Art. 18 ust. 1 | Pośrednictwo pracy prowadzone przez agencje zatrudnienia jest dobrowolne dla osób zainteresowanych podjęciem pracy na statku oraz dla armatorów.
 Art. 18 ust. 2 | Agencja zatrudnienia świadczy usługi pośrednictwa pracy po uzyskaniu od dyrektora urzędu morskiego właściwego dla jej siedziby dokumentu uprawniającego do kierowania marynarzy do pracy na statkach.
+Art. 18 ust. 2a | Właściwość dyrektora urzędu morskiego określa się zgodnie z art. 17 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie morskim”.
 Art. 18 ust. 3 | Dyrektor urzędu morskiego wydaje, na wniosek agencji zatrudnienia, dokument, o którym mowa w ust. 2, na podstawie pozytywnych wyników audytu wstępnego przeprowadzonego przez wyznaczonych audytorów, posiadających wiedzę z zakresu zagadnień objętych Konwencją o pracy na morzu, przyjętą przez Konferencję Ogólną Międzynarodowej Organizacji Pracy w Genewie dnia 23 lutego 2006 r., zwaną dalej „Konwencją MLC”, oraz kwalifikacje i doświadczenie w zakresie prowadzenia audytów. W dokumencie ustala się okres jego ważności.
 Art. 18 ust. 4 | Audyt wstępny jest przeprowadzany w celu sprawdzenia, czy agencja zatrudnienia spełnia warunki do kierowania marynarzy do pracy na statkach zgodnie z wymogami Konwencji MLC.
 Art. 18 ust. 5 | Dyrektor urzędu morskiego przeprowadza audyt odnowieniowy w związku z upływem ważności dokumentu, o którym mowa w ust. 2, oraz może przeprowadzić audyt dodatkowy, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że działanie agencji zatrudnienia nie jest zgodne z ustawą lub wymaganiami określonymi w Konwencji MLC.
@@ -241,7 +242,7 @@
 Art. 36 ust. 5 | Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do praktykanta.
 Art. 36 ust. 6 | Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór listy załogi statku oraz sposób jej wystawiania i dokonywania w niej wpisów, kierując się koniecznością zapewnienia prawidłowego prowadzenia ewidencji członków załogi statku oraz wymaganiami Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego, sporządzonej w Londynie dnia 9 kwietnia 1965 r..
 Art. 37 ust. 1 | Statek posiada załogę, której skład i kwalifikacje zawodowe oraz stan zdrowia zapewniają bezpieczne i higieniczne warunki pracy i życia, prawidłową obsługę urządzeń statku i ładunku, należytą obsługę załogi statku i pasażerów oraz umożliwiają przestrzeganie przepisów o czasie pracy i odpoczynku na statku.
-Art. 37 ust. 2 | Marynarz zatrudniony na stanowisku kucharza, odpowiedzialny za przygotowanie posiłków, posiada kwalifikacje i przeszkolenie określone w przepisach wydanych na podstawie art. 68 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie morskim”.
+Art. 37 ust. 2 | Marynarz zatrudniony na stanowisku kucharza, odpowiedzialny za przygotowywanie posiłków, posiada kwalifikacje i odbył przeszkolenie określone w przepisach wydanych na podstawie art. 68 ustawy o bezpieczeństwie morskim.
 Art. 37 ust. 3 | W przypadkach szczególnych dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzystego statku może zezwolić, aby posiłki na statku przygotowywał członek załogi statku niebędący kucharzem do czasu zawinięcia statku do następnego portu, nie dłużej niż miesiąc, pod warunkiem że osoba taka jest przeszkolona w zakresie higieny osobistej, higieny żywności i żywienia oraz zasad przechowywania żywności na statku.
 Art. 37 ust. 4 | Jeżeli zatrudnienie kucharza na statku, na którym jest zatrudnionych mniej niż dziesięciu marynarzy, nie jest wymagane ze względu na charakter uprawianej przez statek żeglugi oraz skład załogi statku, marynarz przygotowujący posiłki musi być przeszkolony w zakresie higieny osobistej, higieny żywności i żywienia oraz zasad przechowywania żywności na statku.
 Art. 38 ust. 1 | Kapitan statku kieruje pracą na statku i reprezentuje armatora wobec załogi statku.
@@ -348,10 +349,10 @@
 Art. 61 pkt 1 | wymagać od marynarza wpłacenia zaliczki w związku z kosztami repatriacji;
 Art. 61 pkt 2 | potrącać kosztów repatriacji z wynagrodzenia za pracę marynarza lub innych świadczeń wynikających z marynarskiej umowy o pracę, z wyjątkiem sytuacji, o których mowa w art. 59 ust. 3;
 Art. 61 pkt 3 | obciążać marynarza kosztami repatriacji w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 30 ust. 2.
-Art. 62 ust. 1 | Dyrektor urzędu morskiego we współpracy z konsulem Rzeczypospolitej Polskiej organizuje repatriację na koszt Skarbu Państwa, w przypadku gdy armator statku o polskiej przynależności nie podjął działań zmierzających do repatriacji marynarza lub gdy nie pokrył kosztów repatriacji.
-Art. 62 ust. 2 | Skarb Państwa ponosi koszty transportu bagażu osobistego marynarza, którego ciężar nie przekracza 30 kg, oraz koszty niezbędnej opieki zdrowotnej marynarza w czasie repatriacji.
-Art. 62 ust. 3 | Skarb Państwa dochodzi zwrotu kosztów repatriacji od armatora, o którym mowa w ust. 1.
-Art. 62 ust. 4 | Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb dochodzenia zwrotu kosztów repatriacji, o których mowa w ust. 1, uwzględniając zasady i sposób wydatkowania środków publicznych oraz konieczność zapewnienia sprawnego zwrotu kosztów repatriacji.
+Art. 62 ust. 1 | Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzystego statku we współpracy z konsulem Rzeczypospolitej Polskiej organizuje repatriację, w przypadku gdy armator statku o polskiej przynależności nie podjął działań zmierzających do repatriacji marynarza lub gdy nie pokrył kosztów repatriacji.
+Art. 62 ust. 2 | Właściwy dyrektor urzędu morskiego ponosi koszty repatriacji, o której mowa w ust. 1, w tym koszty transportu bagażu osobistego marynarza do 30 kg ciężaru bagażu, oraz koszty niezbędnej opieki zdrowotnej nad marynarzem w czasie repatriacji.
+Art. 62 ust. 3 | Właściwy dyrektor urzędu morskiego wydaje decyzję w sprawie obciążenia armatora statku o polskiej przynależności poniesionymi kosztami repatriacji, o której mowa w ust. 1.
+Art. 62 ust. 4 | Ściągnięcie kosztów repatriacji, o której mowa w ust. 1, odbywa się w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
 Art. 63 ust. 1 | Armator jest obowiązany zapewnić, aby pomieszczenia pracy, pomieszczenia mieszkalne, rekreacyjne, higieniczno-sanitarne oraz mesy na statku spełniały wymagania określone w Konwencji MLC w zakresie powierzchni, oświetlenia, czystości powietrza, dopuszczalnego hałasu i drgań.
 Art. 63 ust. 2 | Armator zapewnia marynarzowi na statku bezpłatne zakwaterowanie oraz warunki do rekreacji oraz, jeżeli to możliwe, inne udogodnienia mające na celu zaspokojenie potrzeb marynarzy.
 Art. 63 ust. 3 | Armator, uwzględniając różnice kulturowe i religijne oraz czas trwania i charakter podróży morskiej, jest obowiązany zapewnić marynarzom bezpłatne wyżywienie o odpowiedniej jakości i wodę pitną.