--- a/DU/1990/462 Dz.U. 1990 nr 78 poz. 462 (1990-11-19)
+++ b/DU/1990/462 Dz.U. 1999 nr 110 poz. 1255 (2000-01-01)
@@ -337,8 +337,8 @@
 Art. 102 | Funkcjonariusz zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz ich rodzin lub żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm powszechnie obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego.
 Art. 103 ust. 1 | Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe.
 Art. 103 ust. 2 | Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie, wolne od podatku od wynagrodzeń.
-Art. 103 ust. 3 | Uposażenie funkcjonariuszy wzrasta w stopniu nie mniejszym niż przeciętne wynagrodzenie pracowników w sferze produkcji materialnej.
-Art. 103 ust. 4 | Rada Ministrów ustala corocznie wysokość środków przeznaczonych na wzrost uposażeń funkcjonariuszy.
+Art. 103 ust. 3 | Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.
+Art. 103 ust. 4 | Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.
 Art. 104 | Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia.
 Art. 105 ust. 1 | Minister Spraw Wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej, określa uposażenie zasadnicze dla typowych stanowisk służbowych oraz wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat.
 Art. 105 ust. 2 | Minister Spraw Wewnętrznych ustala pośrednie stawki uposażenia zasadniczego dla stanowisk nietypowych, w granicach stawek określonych dla stanowisk typowych.